Furry PAWtiful

Ang batang matakaw sa treats...dahil naubusan na...gulay naman muna...Ang babsi mo na. Blanka🐾🖤

Nakuha namin sya sa dog pound...sabi nila nakuha sya sa karinderya...pinapakain sya lagi ng pulis....nung nakuha sya ng barangay sinundan naman sya ng pulis pero pinagbabayad sya ng php500 para matubos sya...sabi daw babalikan pero d na bumalik...hanggang sa isa nga sya sa mga na rescue namin..sobrang selan nya sa pagkain....pinapakain namin ng mga masusustansya...ng mga gulay, Chicken, atay, beef atay mga vits pa....may mga time na nakain may mga time hindi....ginawa namin lahat para mabuhay ka😓😓 Kahapon ngpaalam k na😓😓😓...sayang...d mo naantay ang magiging lugar nyo kung san k makakatakbo at makakalaro ng malawak.akala ko magiging ok k sa amin...nakakalungkot na di ka na binalikan ng amo mo...kinuha k namin dahil akala namin mas magiging ok ka samin..hindi p din pala...cguro araw araw momg inaantay ang pagbalik ng dati mo amo..patawad dahil d namin sya nakita at nakilala kahit kelan.....Paalam Pulis😓😓😓Run free ....🖤🖤🖤 RIP 8-16-26

Sad reality😥
Ang lala ng mga tao..
inano kayo ng a*o na to?😥
Run free Hanji😥

THIS WAS HANJI'S WORLD TOO.

Today, we were reminded of one of the cruelest realities that stray animals experience.

Madalas, hinuhusgahan muna sila bago pa man tulungan. Binabansagan agad na rabid bago pa may magtanong kung ano ba talaga ang nangyari sa kanila.

When Hanji was first seen, residents and security personnel believed that he was rabid.

Siguro ito ang dahilan kung bakit walang lumapit.

Siguro ito ang dahilan kung bakit walang sumubok tumulong.

Siguro ito rin ang dahilan kung bakit ang sugat sa mukha niya ay nanatiling bukas, ang kanyang sakit ay hindi napansin, at ang paghihirap niya ay nagpatuloy sa harap ng maraming tao.

For days, gumagala si Hanji sa loob ng village habang dala ang hindi maisip na sakit.

Hindi siya nagtago.

Hindi siya imposibleng makita.

Nakita siya.

Pero mas nanaig ang takot kaysa malasakit.

At sa mata ng marami, ang isang a*ong pinaniniwalaang rabid ay parang wala nang karapatang iligtas.

This morning, natanggap namin ang kumpirmasyon na kinatatakutan namin.

Natagpuan si Hanji na wala nang buhay kagabi.

At bago pa man kami makarating sa kanya, siya ay inilibing na sa loob ng village.

Hindi na natin malalaman kung ano talaga ang nangyari sa kanya.

Hindi na natin malalaman kung sino ang gumawa nito sa kanya.

Hindi na natin malalaman kung ilang gabi siyang nagtiis ng sakit, umaasang may isang taong pipiliing maging mabuti kaysa matakot.

Pero ito ang alam natin:

Hindi namatay si Hanji dahil wala na siyang pag-asa.

Namatay siya sa isang mundong ang pagiging stray ay madalas ituring na parang kasalanan.

Isang mundong ang matinding sugat ay napagkakamalang sakit.

Isang mundong ang paghihirap ng mga hayop ay nagiging normal na lang hanggang sa tuluyan na silang hindi mapansin.

This was Hanji's world too.

Isang mundong pinanood siyang masaktan.

Isang mundong mas natakot sa kanya kaysa naawa sa kanya.

Isang mundong hinayaan siyang mawala sa ilalim ng lupa bago pa man may makapagsabi sa kanya na siya ay mahalaga.

Kaya namin siya pinangalanang Hanji.

Dahil walang nilalang ang dapat mawala sa mundo nang walang pangalan.

Walang hayop ang dapat mamatay na parang wala lang.

Rest easy, Hanji.

We're sorry humanity failed you.